Rozdział 23

Nicole

*miesiąc później*

Trzy dni. Zaledwie tyle dzieli mnie od egzaminu maturalnego. Powiedzieć, że się stresuję, to za mało. Chyba powinnam zacząć brać tabletki na uspokojenie, bo zaczynam wariować. Codziennie od miesiąca po skończonych zajęciach w szkole przychodzę do domu i się uczę. Prawie w ogóle nie jadam i nie śpię. Dopiero kiedy mama przychodzi do mojego pokoju w nocy każąc mi skończyć i się ogarnąć. Przez taki tryb życia schudłam. Niektórzy (czyt. mama) mówią, że za dużo. Ja natomiast nie narzekam. Zawsze uważałam, że jestem gruba, jak chyba każda dziewczyna. Także dodatkowe kilka kilo mniej bardzo mnie satysfakcjonują.

Oczywiście zdarzały mi się "normalne dni", podczas których spotykałam się z Nel i Emily. Najwięcej jednak wolnego czasu przeznaczyłam na spotkania z Niallem i, o dziwo, Harrym. Po pierwszym spotkaniu w domu blondyna opowiedziałam mu o wszystkim. O zielonookim chłopaku, który dwa razy mnie uratował, ale też o tym, że coś przede mną ukrywa. Dodałam też, iż ma to związek z moim bratem. Niestety Harry nie chciał mi o niczym powiedzieć. Ze wstydem i zażenowaniem przyznałam się do pocałowania chłopaka. Niall nie skomentował tego, jedynie zapytał jakie relacje nas łączą. Wtedy to było kilka dni znajomości, teraz... . Właśnie, nie wiem co jest teraz. Nie umiem nazwać kim dla siebie jesteśmy. Może przyjaciółmi? Cóż, dla mojej mamy on ciągle jest moim chłopakiem.

Nie raz próbowałam porozmawiać z Kevinem o tym kim jest Patrick. Żądałam, żeby wszystko mi wytłumaczył, ale on tylko mówił, że mam się nie wtrącać i na siebie uważać, a wszytko będzie dobrze. Kiedy drążyłam temat głębiej – tchórzył. Wkurzał się i wychodził z domu, najczęściej trzaskając przy tym drzwiami. Do tej pory nie udało mi się z niego nic wyciągnąć. Ale nie zrezygnowałam ze swoich planów i mam zamiar dowiedzieć się o co tu chodzi.

Teraz niestety musiałam przerwać swoje małe śledztwo, gdyż matura zbliża się wielkimi krokami, a od napisania jej zależy całe moje przyszłe życie. Jeżeli zdam standardowe przedmioty na co najmniej 60% i dodatkowe dwa rozszerzone przedmioty – biologię i chemię – na 90%, wtedy mam szansę na staż w szpitalu mamy. Jest to dla mnie ogromna szansa, której nie mogę nie wykorzystać.

Aktualnie siedziałam, tępo patrząc się w ścianę na przeciwko mnie. Myślę, że nadszedł już ten moment, w którym człowiek jest tak bardzo zniechęcony tym co robi, że nie robi nic. Tak więc ja, nie robiąc nic, patrzyłam się w ścianę. Byłam wyłączona na wszystkie dźwięki, ale usłyszałam kiedy do pokoju ktoś zapukał.

-Proszę. - powiedziałam wypranym od emocji głosem.

Kontynuowałam bezsensowne gapienie się na ścianę i nie raczyłam nawet sprawdzić kto przyszedł mnie odwiedzić. Do momentu, gdy poczułam czyjeś ręce na moich ramionach.

-Nicole, dość. Słyszysz? Skończ już się uczyć i wyjdź do ludzi.

-Nie mogę, Harry. Muszę powtórzyć jeszcze...

-Nic nie musisz. Już, zbieraj się, masz pięć minut. - powiedziawszy to, opuścił pokój.

Czy do niego naprawdę nie dociera, że ja mam maturę? Zrezygnowana, westchnęłam i zaczęłam przygotowywać się do wyjścia. Na początek rozczesałam dokładnie włosy, bo przez ostatnie dwa dni nie widziały one szczotki. Związałam je w wysokiego kucyka grzywkę pozostawiając luźno. Nałożyłam na siebie pierwszą bluzę, która wpadła mi w ręce i spryskałam perfumami. Z miną męczennika wyszłam na korytarz i powiedziałam, że jestem gotowa.

-Cudnie. To co, masz na coś ochotę? - zapytał z błyskiem w oku.

-Tak, chcę spać.

-Nie po to przychodziłem, żebyś spała w moim towarzystwie. - oburzył się.

-Nie wiem, rób co chcesz.

Uśmiechnął się tylko i otworzył drzwi.

**

Chodziliśmy już dobre dwie godziny. Nogi mi odpadały, ale Harry niewzruszony szedł ciągle na przód. Ten jego "spacerek" zaczął mnie przerastać i już miałam mu to wygarnąć, gdy nagle z piskiem podjechał pod nas czarny samochód. Szyba została opuszczona i zobaczyłam przystojnego szatyna, który teraz się do nas uśmiechał. Odruchowo przysunęłam się bliżej Harry'ego i złapałam go za rękę. Chłopak splótł nasze palce i popatrzył na mnie. Jego oczy wyrażały... przerażenie?

-Jak leci Styles? Co, teraz podrywasz siostrę kumpla? - jego głos w odróżnieniu od urody, był daleki do miłego dla ucha.

-Spierdalaj Foster.

-Powiedz Kevinowi, żeby pamiętał o...

-Pamięta. A ty nie pamiętasz swojej części? - warknął.

Zaśmiał się tylko i odjechał. Spojrzałam na Harry'ego.

-Kto to był?

Domyślałam się jaka może być odpowiedź, ale miałam nadzieję, że się mylę. Ciągle patrząc na chłopaka, w napięciu oczekiwałam na jego słowa. A kiedy już padły, kolana się pode mną ugięły.

-Patrick.

________________________________________

Witam ! xx

Po długiej przerwie wróciłam :) Chciałam dodać rozdział 1 września, ale nie miałam kompletnie weny, a potem zaczęła się szkoła i więcej obowiązków niż myślałam. Dlatego dodaję dzisiaj i myślę że właśnie co tydzień powinny się pojawiać rozdziały na weekend :) Także przepraszam, że musieliście tyle czekać ;c

Po raz nie wiem już który proszę was o te komentarze. Nawet nie wiecie jak bardzo są one dla mnie ważne. Jeżeli sami prowadzicie blogi to powinniście wiedzieć. Jak nie, to cóż, mogę was zapewnić że są one dla mnie wszystkim jeśli chodzi o ff, naprawdę.

Rozdział sprawdzany, ale jakby były błędy to piszcie xx 

Dziękuję tym, którzy zawsze we mnie wierzą i dodają motywacji. 

Ogłaszam wam, że powolutku zbliżamy się do końca części pierwszej. Jeżeli chcielibyście część drugą - nie ma sprawy, zawsze mogę napisać :) 

Proszę was jeszcze raz o opinie. Może być nawet krótkie "super", "fajne" czy też "żałosne". Ważne jest dla mnie to, żebyście w ogóle komentowali :)
Z góry dziękuję.
Pa <3