Nicole
Biegłam nie patrząc przed siebie. Nie
wyznaczałam sobie żadnego celu prócz jednego – jak najdalej od
Harry'ego. Widziałam jego zdezorientowaną minę, gdy zaczęłam
uciekać. Byłam pewna, że będzie mnie gonił co zwiększyło mój
poziom adrenaliny w krwi. Jeszcze nigdy na zajęciach z wychowania
fizycznego nie zmęczyłam się tak jak podczas tego krótkiego
dystansu pokonanego sprintem.
Chciałam od niego uciec. Wiedziałam,
że nie będę mogła pohamować przy nim łez, a nie mogłam mu
pokazać, że pobudza we mnie jakiekolwiek uczucia. Nie wiedziałam
nic. Nie byłam pewna niczego. Chciałam pokazać wszystkim, że
jestem silna, że potrafię sama poradzić sobie z problemami i nie
potrzebuję niczyjej pomocy. Przeczyłam wszystkiemu.
Było mi źle. Od jakiegoś czasu nic
się nie układało. Małe rzeczy dające mi tyle szczęścia ginęły
pod naporem niewyjaśnionych spraw. Strach, że stanie się coś, co
zniszczy pozorny spokój w życiu nie chciał mnie opuścić. Byłam
bezradna w środku, ale twarda na zewnątrz. Potrzebowałam... no
właśnie, czego? Rozmowy? Wysłuchania? Pocieszenia? Zapewnienia?
To, co powiedział Harry przybiło
mnie. Wykrzyczał mi prosto w twarz, że go nie znam. Czy bolały
mnie jego słowa? Nie tak bardzo jak fakt, że ma rację.
Nosiłam w sobie za dużo emocji, które
przelewałam na moich najbliższych.
Westchnęłam. Dałam upust swojej
irytacji kopiąc niczemu winny kamień.
Nawet nie zauważyłam kiedy znalazłam
się poza miastem. Czy to możliwe, że przeszłam aż tyle
kilometrów?
-Jestem do niczego. Czemu tak
gwałtownie zareagowałam? To tylko prawda zawarta w gorzkich
słowach.
Zaśmiałam się.
-Chłopak?
Zamurowało mnie. Przestałam
bezsensownie patrzeć w ziemię i rozejrzałam się wokół. Przede
mną stał wysoki, czarnowłosy mężczyzna.
-Co?
-Pytam, czy chodzi o chłopaka.
-Czemu miałoby chodzić o
chłopaka? - spytałam zdezorientowana.
-Zazwyczaj właśnie o niego
chodzi. - wzruszył ramionami.
-My się chyba nie znamy.
-Ale możemy się poznać.
-Jesteś pewien, że chcę?
-Słonko, ja to wiem.
-Widzę, że skromność jest u
ciebie na bardzo niskim poziomie. - zakpiłam.
-Poniżej przeciętnej. -
uśmiechnął się.
Miał piękny uśmiech, to trzeba mu
było przyznać.
-Jestem Zayn.
-Nicole.
-Ładnie. A więc, Nicki, czym
zawinił ci ten nieszczęśnik?
***
-I to by było chyba na tyle. -
zakończyłam swoją prawie dwudziestominutową opowieść o mnie i
Harry'm.
Razem z Zaynem znajdowaliśmy się
teraz w nieznanej mi kawiarni. Było tutaj tłoczno, ale udało nam
się znaleźć stolik. Mulat zamówił mi kawę i kazał powiedzieć
wszystko, co mnie trapi. Nie byłam pewna czemu to robię. W końcu
to obcy facet.
-Skomplikowane. - usłyszałam
jedyny komentarz całej sytuacji.
-No patrz, co ty nie powiesz.
-A nie pomyślałaś może, że
jemu też jest ciężko? A skąd wiesz, że czegoś nie ukrywa?
Przygryzłam wargę. Skąd mogłam to
wiedzieć?
-Nic mi o sobie nie mówi. -
powiedziałam.
-Zachęć go do tego.
-Jak?
-To powinno wyjść samo z siebie.
Oparłam łokcie o blat stoliku. To
niewykonalne. Przecież my nigdy tak nie rozmawiamy.
-Chcesz jednego?
W ręku Zayna pojawiła się paczka
papierosów.
-Nigdy nie paliłam.
-Mogę cię nauczyć.
-To niezdrowe. - westchnęłam.
-Jak wolisz. Nie zmuszam.
-Chociaż w sumie... Może to
pomoże.
-Wyjdziemy na zewnątrz? - spytał.
-Podejrzane pytanie. - mruknęłam.
Wstałam i zmierzałam w stronę drzwi,
kiedy poczułam czyjąś rękę na ramieniu.
-A kto zapłaci za kawę?
-Żartujesz, prawda?
-Twoja mina była tego warta. -
zaśmiał się.
Położył na stole banknot.
-Skąd masz tyle kasy? - zapytałam.
-Wyścigi. - wzruszył ramionami i
mnie wyminął.
-Idziesz? - obejrzał się za
siebie.
