Rozdział 20

* Chciałabym zadedykować ten rozdział Klaudii i Gośce, ponieważ dają mi wiary w siebie i upewniają w tym co robię. Dziękuję <3 *

Nicole

-Kim jest Patrick? - spytałam patrząc mu w oczy.

Jego ciało zesztywniało, kiedy usłyszał imię chłopaka. Odwrócił wzrok. Podniosłam zmęczone ciało i usiadłam na łóżku. Delikatnie, bojąc się reakcji Harry'ego uniosłam jego brodę i nakierowałam na swoje tęczówki.

-Powiesz mi, kim jest Patrick? - ponowiłam prośbę.

Miałam wrażenie, że odbywamy teraz niemą walkę na wzrok. Wygrałam ją, ale nie spodziewałam się takiej odpowiedzi.

-Nie mogę ci powiedzieć. Kevin powinien to zrobić.

-Co ma z tym wspólnego mój brat?

-To długa historia.

-A ja mam dużo czasu. - powiedziałam stanowczo.

Usłyszałam ciche westchnięcie.

-Chcę cię chronić Nicole. Dla twojego dobra lepiej żebyś narazie...

-Narazie co? Nic nie wiedziała? Nienawidzę kłamstw! - podniosłam głos.

-Zrozum, że tu chodzi o twoje bezpieczeństwo! - krzyknął.

-Moje bezpieczeństwo? Czy ty siebie słyszysz?! Niewiedza czyni mnie bardziej podatną na zagrożenie!

-Nie w tym przypadku. - zaprzeczył.

-W każdym przypadku Harry! - pierwsza łza – Jeżeli komuś coś się stanie? Oboje chyba wiemy, że dzisiejszy wieczór był zaplanowany, a... - druga łza - ... a nie zawsze będziesz mógł wszystkich uratować. - płakałam.

-Nie płacz. Nie lubię, kiedy jesteś smutna.

-Nie jestem. Jestem zła, zmartwiona, cholernie się boję, nic nie wiem...

Moją dalszą wypowiedź przerwały mi wargi Harry'ego, które przywarły do moich. Ciepłe usta chłopaka delikatnie zaczęły prosić o pozwolenie. Nie wiem czemu, ale nie odpierałam się mu. Odwzajemniłam pocałunek, pogłębiając go. Przez moje ciało przebiegało teraz tysiące iskierek. Harry położył rękę na moich plecach i odwrócił nas tak, że znajdował się nade mną.

-Nie bój się, nie pozwolę cię skrzywdzić. - wyszeptał, pochylając się.

Jego tęczówki były teraz jasno zielone.

-Wierzę ci. - dotknęłam dłonią jego policzka.

Chłopak splótł nasze ręce i przyciągnął mnie do siebie. Przytuliłam się do niego odkładając na bok wszystkie zmartwienia. Teraz liczyła się tylko ta chwila. Wiedziałam, że mogę jej żałować, a najbardziej tego, że mu zaufałam nie znając go dobrze. Nie chciałam o tym myśleć, więc po prostu zaproponowałam, żebyśmy się położyli.

-To będzie najlepsza decyzja. - uśmiechnął się.

-Czemu? - spytałam.

-Bo jutro musisz iść do szkoły, czyż nie?

Zamiast odpowiedzi słownej rzuciłam w niego poduszką. Trafiłam idealnie w głowę. Zadowolona wyszczerzyłam się. W zamian dostałam tylko piorunujące spojrzenie. Wzruszyłam ramionami i ułożyłam się wygodnie na mojej stronie łóżka odsuwając się trochę.

-A ty gdzie?

Poczułam jak silne dłonie Harry'ego przyciągają mnie do jego nagiej klatki piersiowej.

-Dobranoc, Nicole. - umieścił głowę w zagłębieniu mojej szyi.

-Dobranoc, Harry.

Zasnęłam.  

_______________________________________

Hej ! <3

Wiem, że trochę zaniedbałam bloga, ale potrzebowałam przerwy, żeby sobie wszystko poukładać. Poza tym mamy wakacje a przed liceum trzeba wypocząć :D Więc jeżeli rozdziały nie będą pojawiały się regularnie to przepraszam was z góry :) Mam nadzieję, że zrozumiecie =]

Wiem, rozdział 20 planowałam zrobić przełomowym, ale nie wyszło :/ Nie mniej mam nadzieję, że się wam spodoba i zostawicie komentarz ! :) Im więcej ich jest, tym więcej mam motywacji i szybciej piszę ;) 

Jeszcze raz chcę podziękować Klaudii i Gośce <3 DZIĘKUJĘ WAM.!! :**